De dag dat ik vloeibaar werd

Ooit wás ik heus nog een solide
lijf gevuld, tot aan de rand
Vol wonderlijk en tastbaar weefsel
en met een eigen buitenkant

Ik had een mening en gedachten
en in mijn hoofd een huis van mist
waarin ik dromen goed bewaarde
waar niemand het bestaan van wist

Maar hier lig ik plots te druipen
op jouw houten verfpalet
Ik voel hoe jij met grove streek
verwoed mijn kleur op canvas zet

Wanneer werd ik langzaam vloeibaar?
Ik heb het zelf niet eens gemerkt
Was het in de herfst? Of zomer?
En raakt zoiets ook uitgewerkt?

Misschien gebeurde het die nacht
waarin ik zachtjes werd gekust
Hoe kon ik weten dat daarmee
mijn aards bestaan werd uitgeblust?

Ach, hoor dit verward gebazel
Ik denk niet scherp in okergeel
en zo word ik, zonder antwoord
opgedoekt door jouw penseel


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: