Zes planken en een lied

Hoe je keek
wanneer de mensheid je verbaasde
Hoe je stem klonk
wanneer je iets te veel gedronken had
Hoe je liep wanneer je haast had
zoals je iets voorover boog
Hoe je bewoog
wanneer je niet kon wachten
op wat dan ook

Hoe iedereen je leek te mogen
en iedereen wat losser werd
Hoe ze je woorden dronken
Hoe ze je woorden als wijn naar binnen goten
Hoe je fronste wanneer je vond
dat ik mezelf te kort deed
Hoe je zweeg wanneer met mij
geen land viel te bezeilen

Ik klamp me vast aan fragmenten
Probeer het einde te verdringen
dat ik voor tachtig man
je mooiste lied heb moeten zingen
Dat je huid niet meer je huid was
Dat niemand me durfde te troosten
Dat we zo verkrampt toch even
op je leven wilden proosten

Zes planken en een lied
Meer was er niet

Ik weet nog goed hoe zonder jou
het kampvuur zijn magie verloor
de drank niet meer hetzelfde smaakte
muziek me niet meer echt kon raken
Maar elke zomer wordt de afstand
stilletjes alsmaar groter
en glip je verder uit mijn handen
uit mijn herinnering

Hoe je was
alles, alles
Ik wil het zo graag pakken, bij me houden
Ik wil je zo graag bij me houden
maar het lukt me niet

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: